De laatste loodjes
Correspondent Twan Huys van geliefd New York naar Hilversum
door Jan-Kees Emmer
NEW YORK, zondag
Twan Huys is bezig aan zijn laatste maanden als correspondent
in de Verenigde Staten van NOVA. Eind januari wordt hij
een van de nieuwe vaste presentatoren van de actualiteitenrubriek.
Een nieuwe uitdaging met één nadeel. Huys moet afscheid
nemen van de stad waaraan hij zo verknocht is: New York.
De presentator zit met een lach van oor tot oor te wachten op een terras in de trendy wijk Tribeca aan de zuidpunt van Manhattan. ,,Ik ben net een paar dagen vader van een gezonde zoon, Jack. Mijn eerste kind en mijn humeur kan niet meer stuk", zegt hij glimmend van trots.Ondertussen wordt Huys op het terras gefeliciteerd door buurtbewoners. Hij en zijn vrouw Cheryl zijn bekende verschijningen in deze buurt van de Big Apple, die een Jordaanachtigeintimiteit uitstraalt. Huys geniet ervan. ,,Mooi hè? En dat zijn mensen van allerlei nationaliteiten en achtergronden. Dat is het bijzondere aan deze stad. De multiculturele samenleving van Nederland valt hierbij in het niet. Hier wonen veel meer verschillende nationaliteiten bij elkaar op een veel kleiner oppervlak. En op een of andere manier gaat het goed."
Onvrede
Huys was niet in Nederland toen de afgelopen jaren onze eigen
maatschappij vast dreigde telopen door onvrede over integratie
van nieuwkomers in Nederland. ,,Ik kijk daar dan ook met verbazing
naar. Ik weet alleen dat het hier wel lukt. Waar is trouwens het
onderwerp integratie op de agenda van de komende verkiezingen?
Als buitenstaander vraag je je dat af. Zijn de problemen opgelost?"
Zijn leven in Amerika heeft zijn kijk op de wereld veranderd.
,,Maar niet in de zin dat ik niet meer terug zou willen naar Nederland.
Ik ben een nieuwsgierige journalist en dus vind ik het ook wel
weer spannend om terug te gaan." Ter afsluiting van zijn
periode in New York scheef hij een boek. In Ik ben een New
Yorker beschrijft hij zijn passie voor zijn stad en het land.
Met een aantal indringende sfeerbeelden geeft hij weer hoe de
Verenigde Staten anders zijn dan Nederland. Hij verklaart zijn
liefde voor de stad en beschrijft hij hoe de stad is opgekrabbeld
na de aanslagen van 11 september 2001.
Maar ook vertelt hij op on- Nederlandse wijze over zijn journalistieke successen. De wereldprimeur met het interview met soldaat Lyndie England, die werd veroordeeld voor haar rol bij de marteling van gevangenen in Irak. Het verhaal achter zijn reportages over de verdwijning van Natalee Holloway op Aruba en zijn contact met Ayaan Hirsi Ali. Hij gaat daarbij zijn eigen rol bepaald niet uit de weg. ,,Of dat ijdel is? Dat is misschien wel een van de dingen die ik hier heb geleerd. Als iets je verdienste is, dan schaam je je niet om er een dikke streep onder te zetten. Als anderen dat ijdel vinden, dan is dat maar zo."
Hij zegt veel te hebben opgestoken tijdens zijn zeven jaren in de Verenigde Staten. ,,Pas hier heb ik gezien hoe macht werkt. En dat niets in de wereld gebeurt zonder toestemming van de supermacht de Verenigde Staten. Neem nou de Verenigde Naties. Die hebben een soort haat-liefdeverhouding met het gastland. De VS foetert constant op het uitgavenpatroon van de VN. Maar als het erom gaat, dan is er maar één land dat daadwerkelijk de koers bepaalt en dat is de VS."
Respect
Respect voor gezag is wat hem opvalt in de VS. ,,Het is fascinerend
hoe de politie met burgers omgaat. Spreek een agent niet tegen,
want voor je het weet lig je op de grond met je handen op je rug
in de boeien. Het eerste jaar dat ik hier was, leek me dat beter
dan de zachte meevoelende aanpak van veel Nederlandse agenten.
Inmiddels ben ik weer zover dat ik die softe Nederlandse aanpak
toch ook wel weer waardeer. Het is meer de menselijke maat."
Nog een paar weken kan hij genieten van zijn New York. ,,Ik ga
in november alvast naar Nederland om de verkiezingen mede te verslaan.
Daarna nog terug naar New York om mijn verhuizing te regelen."
Of hij New York gaat missen? ,,Ongetwijfeld. Maar ja, het leven
gaat verder. Of zoals iemand tegen me zei: Het was als een zesgangendiner
in een driesterrenrestaurant. Ik heb ervan genoten, maar eens
is het voorbij."
